40

باد محکم و سفت است ، همین جور سفتکی و بی رحم با موهای ریخته شده تووی پیشانیم صورتم را شلاق بارون می کند ، دهانم را باز می کنم ، به ثانیه نمی کشد که دهانم شدیدن خشک می شود انگار که کارگران بتون ریزی کرده اند تووش ، بوی تلخ سیگار همه ی بینیم را که پر کرد ، یکراست میرود و آن حفره های سرد و تاریکی که اون ته ته های درونم ، آن گوشه ها چمباتمه زده را هم پر می کند ،ماشین ِ کناری اگزوز ِ لعنتیش را سوراخ کرده ، مته ایست که در گیجگاهم فرو می کند، جاده سرد است و سنگ روی سنگ انباشت شده،، تمام هم که نمی شود ، مثه روده ی سگ درازا دارد لامصب !... و بالاخره ،،کسی از ماشین جلویی تُف می کند و تُفش آن چنان در گوش ِ چپم فرو می رود که پرده اش را آنن می درد و بعد هم گوشِ میانی و بالاخره منتهی می شود به مغزم .
و این طور شد...
از آن به بعد تا مدت ها هرچه یک لنگه پا ، بالا و پایین رفتم ، درو دیوار و زمین و زمان را سرویس کردم ، بس که خودم را زدم بهشون ، نشد که نشد!!
تف ، ماند همان جا ، آن بالا. و گوش ِ چپم هم کَر ماند ،در انتهای مغز ِ چپ.

39

از زمين و زمان بخوري ،، از فوتبالم بخوري يني ؟؟!!!!

فاك ...فاك ..فك...اسپانيا

38

دوسِش داشتم...

بعد يكهو ديگه نشد كه دوسِش داشته باشم ،، نه اين كه نخواسته باشما !!

و اينه داستان ِ تكرار ِ من...

37

يا توي سر پِهن است يا يه چيز ِ ديگه.

36

2 نيمه شب ،

من پي سي خواني مي كنم ، بابا هم كتاب ، گاهي هم فيلم ،

آروم، آروم دور از چشم بابا ،، كه نكند متوجهم بشه و بگويد كه براي منم چايي بيار،، كه بعد من مجبور شم يك فنجان اضافي تر را اول بشورم و بعد بريزم و بعد راهم را كج كنم و بعد حملش كنم تا بابا ، از كنار مبل هاي پذيرايي ، به سمت اشپزخونه مي خزم ،

خيلي ظريف دكمه ي چايي ساز را مي زنم و كوچه ي تاريك و خالي را با نگاهم مي پيمايم ، تا سوژه اي بيابم و در ذهنم پيرهن ِ عثمونش كنم ،

تيك!!!! دكمه مي پرد ، صدايش گويا به گوشش مي رسد،خيلي غير ِ منتظره ، يه جوري كه همه ي نقشه ي يواشكي در ذهنم يخ بزنه، مي گويد :

" 2خترم يه چاييم واسه من، بيار"

همه ي نقشه هايم ، نقش ِ بر آب ميشه!

اما تلاقي ِ لبخندامون ، به همه ي نقشه هاي يواشكيم مي ارزد، حتي به همه ي نقشه هاي فوق ِ سري ِ" اِف. بي. آي " يا "بي .اف ، جي. اف " ها !!!!

شب ِ فردا هم ،

باز همان تنبلم،،

باز لبخند ...

.

.

.

باز روح ِ فراموشكار ِ من...

35

گُه هايي هستند ، انسان نما ! با آن نگاه هاي زل و لبخند هاي ظريف و شريف شان!